Zachowanie

Środowisko życia i zachowania

Wilk występuje w lasach, na równinach, pustyniach i w terenach górskich.
Wilk jest drapieżnikiem i do swojego życia potrzebuje średnio ok. 1,3 kg mięsa (wraz z kośćmi i skórą) dziennie. W naturze żywi się drobnymi zwierzętami, ptakami, ale także (o ile warunki i liczność stada na to pozwala) dużymi zwierzętami takimi jak jelenie, łosie lub kiedyś bizony. W normalnych warunkach duży wilk z ras północnych może zjeść jednorazowo do 6,4 kg, jednak jest to zwykle związane z kilkudniową głodówką. Uzupełnieniem jego diety są owoce i runo leśne. Ich system pokarmowy jest dopasowany do „mięsnej” diety i różni się od tego, który mają psy domowe (nieco krótszy przewód pokarmowy, wyższa kwasowość, wysoka efektywność).
Główne składniki diety zależą od bazy pokarmowej. Wilki dość elastycznie dostosowują się do dostępnych pokarmów jednak ich wymogi energetyczne wymuszają polowanie na duże ssaki chociaż np. zdrowe żubry czy bizony nie są zagrożone. Także w przypadku innych zwierząt (np. łosie czy jelenie) zdrowe zwierzęta zostają zabite czy też poważnie ranne tylko w wypadku co 20 ataku przez wilki. Pozostałe ataki kończą się odstąpieniem od ataku lub wręcz odniesieniem ran przez wilka. Wilki jako drapieżnik prowadzi więc selekcję i usuwa z populacji głównie osobniki chore lub słabe albo mało doświadczone, a nie chronione przez grupę osobników starszych.
Wilki potrafi posługiwać się symbolami. W stadzie posługuje się rytuałami. Komunikuje się w grupie poprzez pozy, jak i poprzez odgłosy. Potrafi planować i organizować działania zespołowe.